Dag Snuffie – Afscheid in kinderhanden

Smoeltjes die op afscheid staan. Smalle gezichtjes met een pietsie pijn en een boel liefde. We kijken onder hun wimpers mee recht hun ziel in.
“Snuffie, we gaan je missen”, zeggen ze door de broze stilte heen. Er is een versierde doos, er zijn laatste woorden, er is een deksel, een gat in de grond, een paar scheppen zand en een pracht van een kei, die achter de perenboom lag te wachten op een ereplek. Bovenop het graf van Snuffie.

 

Dit kinderverdriet om hun parmantige, witwollen vriendje is de opmaat voor missen en rouwen en een natuurlijke kennismaking met de dood. Het is al meer dan 10 jaar geleden en Snuffie is er nog steeds. Op de foto’s, bij de steen in de tuin, in onze herinneringen aan snuffiaanse taferelen met keutels en tunneltjes graven.

 

Inmiddels hebben ze ook van mensen afscheid genomen. Mensen die dood zijn gegaan door ouderdom, maar ook door een absurd ongeluk en een oneerlijke ziekte. Hun ogen zijn niet droog gebleven, maar hun harten wel sterk. Het vroege konijnenverdriet heeft de weg gebaand naar volwassen verdriet dat altijd een pietsie kinderlijk mag blijven…

Geen reactie's

Geef een reactie