Over afscheid gesproken

Zijn schoentjes zitten al 20 jaar in een doos op zolder. Hijzelf is al bijna 20 maanden ver van huis. Ik heb een beetje gestunteld bij het afscheid op Schiphol. Hem over zijn bol geaaid, een moederknuf gegeven, gefluisterd dat ik trots op hem ben. Maar bij het openen van de doos met de schoenen uit zijn eerste levensjaren loopt mijn tranenemmer over. En als ik besluit dat ze, net als de andere dozen op de zolder, weggegooid moeten worden, rollen de tranen over mijn wangen. Ik huil als een kind, eh… als een moeder. Om haar kind. Om afscheid. Het zijn ook blije tranen. Trotse biggelaars die ik lekker over mijn wangen laat lopen. Die jongen die nu zo’n grote vent is, heeft zoveel meters gemaakt. Op tientallen schoenen. In honderden situaties. Alleen of met anderen. Met mij erbij of, zoals nu, op afstand.
Ik kieper met één zwaai de doos open, pak de schoentjes stuk voor stuk en voel en zie hun stappen. Deze stappers mogen blijven. Tenminste nog 20 jaar! De doos gaat dicht, met een plakker erop: (liefdes)geschiedenis!

Geen reactie's

Geef een reactie